Społeczność międzynarodowa dostrzegając zagrożenia, jakie niesie za sobą zjawisko korupcji, podejmowała szereg działań i inicjatyw mających na celu walkę z tym zjawiskiem. Rozwój kontaktów międzynarodowych sprawił, że walka z korupcją nie może być prowadzona przez poszczególne państwa, lecz konieczna jest w tym zakresie ścisła współpraca międzynarodowa.

10 grudnia 2003 Polska podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji. Konwencja zawiera definicję korupcji dotycząca zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego, zasady kryminalizacji oraz współpracy międzynarodowej w zakresie zwalczania tego zjawiska.

W zasadzie 12 Paktu przedakcesyjnego na rzecz zwalczania przestępczości zorganizowanej miedzy krajami członkowskimi Unii Europejskiej a krajami kandydującymi Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypru uznano, ze korupcja jest jednym z głównych zagrożeń dla naszych społeczeństw, okradając po równi obywateli, instytucje państwowe i prywatne.
 
W 2002 r. Polska ratyfikowała dwie fundamentalne konwencje mające znaczenie w poprawie efektywności zwalczania korupcji :

  • prawno-karną konwencję o korupcji, sporządzoną w Strasburgu 27 stycznia 1999 r.
  • cywilnoprawną konwencję o korupcji sporządzoną w Strasburgu 4 listopada 1999r.

Cywilnoprawna konwencja w artykule 2 zawiera definicję korupcji, zgodnie z którą "korupcja" oznacza żądanie, proponowanie, wręczanie lub przyjmowanie, bezpośrednio lub pośrednio, łapówki lub jakiejkolwiek innej nienależnej korzyści lub jej obietnicy, które wypacza prawidłowe wykonywanie jakiegokolwiek obowiązku lub zachowanie wymagane od osoby otrzymującej łapówkę, nienależną korzyść lub jej obietnicę.

Konwencja prawno-karna nałożyła na państwa będące sygnatariuszami konwekcji zobowiązanie do podejmowania szeregu środków na szczeblu krajowym.
Zobowiązała do podjęcia działań ustawodawczych mających na celu doprowadzenie do karalności umyślnego obiecywania, proponowania i wręczania przez każdą osobę jakichkolwiek korzyści funkcjonariuszowi publicznemu w zamian za działanie, ewentualnie zaniechanie, w wykonywaniu funkcji urzędowych.
Analogiczne rozwiązanie przyjęto w przypadku żądania lub przyjmowania jakichkolwiek nienależnych korzyści przez funkcjonariusza publicznego.
Unormowania takie dotyczyć również muszą osób będących członkami krajowych zgromadzeń przedstawicielskich sprawujących władzę ustawodawczą lub wykonawczą. Penalizacją objęto zarówno funkcjonariuszy publicznych oraz przedstawicieli ciał ustawodawczych i wykonawczych konkretnego państwa, jak również funkcjonariuszy zagranicznych państw będących stronami konwencji, funkcjonariuszy organizacji międzynarodowych, członków międzynarodowych zgromadzeń parlamentarnych, sędziów oraz funkcjonariuszy sądów międzynarodowych.
 
W konwencji uznano za konieczne unormowanie nie tylko korupcji w sektorze publicznym, lecz również w działalności gospodarczej. Strony konwencji zostały zobowiązane do uznania za przestępstwo działania polegające na żądaniu lub przyjmowaniu nienależnych korzyści, akceptowaniu propozycji lub obietnicy w toku działalności gospodarczej, w zamian za działanie lub zaniechanie naruszające obowiązki osób funkcjonujących w tej działalności.
 
W zakresie lobbingu uznano za konieczność karanie za pośrednie lub bezpośrednie obiecywanie, wręczanie i proponowanie korzyści w zamian za wywarcie wpływu na podjecie decyzji. Zalecono konieczność uznania naganności zachowania niezależnie od tego czy wpływ taki został rzeczywiście wywarty i czy przypuszczalny wpływ prowadziłby do zamierzonego skutku. Postanowiono, że odpowiedzialności karnej winny podlegać nie tylko osoby fizyczne, lecz również osoby prawne, w przypadku gdy działanie osoby fizycznej mającej wiodąca rolę w ramach osoby prawnej było dokonane na jej korzyść.
 
Wspomniane konwencje stały się podstawą do wprowadzenia zmian w polskim ustawodawstwie antykorupcyjnym. 22 lipca 2003 r. Rada Unii Europejskiej uznając wzrost transgranicznego handlu towarami i usługami uznała za konieczne zajęcie się zagadnieniem korupcji  w sektorze prywatnym przyjmując Decyzję Ramową Rady w sprawie zwalczania korupcji w sektorze prywatnym.

Za czynne i bierne przestępstwa korupcyjne w sektorze prywatnym uznano:

a) obiecywanie, oferowanie lub przekazywanie, bezpośrednio lub przez pośrednika, osobie, która sprawując jakąkolwiek funkcję kierowniczą w podmiocie działającym w sektorze prywatnym lub w nim pracującą, nienależnej korzyści jakiegokolwiek rodzaju, z przeznaczeniem dla tej osoby lub dla strony trzeciej,
w takim celu, aby ta osoba podjęła działania lub powstrzymała się od podjęcia działań, z naruszeniem obowiązków tej osoby,
 
b)  bezpośrednio lub przez pośrednika, żądanie lub otrzymywanie nienależnej korzyści jakiegokolwiek rodzaju, lub też przyjmowanie obietnicy takiej korzyści, z przeznaczeniem dla siebie lub strony trzeciej, przy zarządzaniu podmiotem w sektorze prywatnym lub wykonywaniu w nim pracy na jakimkolwiek stanowisku, w celu podjęcia działań lub powstrzymania się od podjęcia działań,  z naruszeniem obowiązków tej osoby.

Państwa Członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia takich działań ustawodawczych, by czyny korupcji w sektorze prywatnym podlegały skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej karze, w granicach od jednego r. do trzech lat pozbawienia wolności .
Osoby prawne oprócz kary grzywny winny podlegać sankcjom takim jak:
 
a) wyłączenie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy publicznej,
b) czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej,
c) przekazanie pod nadzór sądowy,
d) sądowy nakaz likwidacji.
 
Zagadnieniem korupcji urzędników Unii Europejskiej poświęcona jest Konwencja w sprawie zwalczania korupcji, w którą zaangażowani są urzędnicy Wspólnot Europejskich lub urzędnicy Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
Za urzędnika wspólnotowego uznano :

  • każdą osobę, która jest urzędnikiem lub innym pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w rozumieniu regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, lub warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich,
  • każdą osobę oddelegowaną do Wspólnot Europejskich przez Państwa Członkowskie lub każdy organ publiczny lub prywatny, który wykonuje czynności równorzędne z tymi, które są wykonywane przez urzędników, lub innych pracowników Wspólnot Europejskich.

Korupcję bierną zdefiniowano jako umyślne działanie urzędnika, który bezpośrednio lub za pośrednictwem, żąda lub otrzymuje korzyści dowolnego rodzaju dla siebie lub strony trzeciej lub przyjmuje obietnicę takiej korzyści, podejmującego działanie lub powstrzymującego się od czynności wynikającej z jego obowiązku, lub wykonującego swoją funkcji z naruszeniem obowiązków urzędnika, zaś umyślne działanie kogokolwiek w postaci dawania obietnicy lub przekazywania, w sposób bezpośredni lub za pośrednictwem, korzyści dowolnego rodzaju, urzędnikowi lub stronie trzeciej, aby sprawić by osoba ta postępowała lub powstrzymała się od czynności zgodnie z jej obowiązkiem lub wykonywała swoją funkcję z naruszeniem obowiązków urzędnika, stanowi korupcję czynną.